Νίκος Γωνιανάκης - Ρίξε τσιγγάνα, να ξαναρίξεις τα χαρτιά & συρτά
167.3 هزار بار بازدید -
12 سال پیش
-
Νίκος Γωνιανάκης - Ρίξε τσιγγάνα
Νίκος Γωνιανάκης - Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά, να ξαναρίξεις τα χαρτιά και άλλα συρτά (live)
Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά, πες μου ανοιχτά την μοίρα,
να μάθω αφού την αγαπώ γιάντα δεν την επήρα.
Φτωχιά τονε η μοίρα μου γι' αυτό 'ναι μετρημένες,
δυο-τρεις χαρές που μου 'δωκε τσι 'χε κι αυτές κλεμένες.
Να ξαναρίξεις τα χαρτιά, φτωχιά τσιγγάνα πάλι,
και πες μου αν εξαναβρεθώ στη δροσερή τ'ς αγκάλη.
Λέω τραγούδια της χαράς το κλάμα, δεν μ' αρέσει,
τσι μερακλήδες να γλεντώ και να 'μαι εγώ στην μέση.
Στο ρίζωμα του Χαρακιού κάνει ασκιανό να κάτσω,
να θέσω ν' αποκοιμηθώ τσ' αγάπης να ξεχάσω.
Ξύπνα πουλί μου κι έδωκε στην αυλή σου,
κι εσύ κοιμάσαι αναίσθητη, ω την υπομονή σου.
Ούτε στα όρη δεν μπορώ, ούτε στον κάμπο κάνω,
την συντροφιά σου αναζητώ και δίχως σου δεν κάνω.
Φωτιά θα βάλω στο χωριό και θα το κάψω θέλει,
θαρρεί πως την αγάπησα πως έχει ελιές κι αμπέλι.
Την τελευταία μου στιγμή να 'ρθούνε να μου πούνε,
αρνήσου τηνε να σωθείς, εγώ δεν την αρνούμαι.
Αρχοντικό μου πρόσωπο, αρχοντικό μου γέλιο,
εσύ μικρή μου θα γενείς τσ' αγάπης μας θεμέλιο.
Ήρθε από 'χενε χαθεί το γέλιο από τα χείλη,
γιατί ξαναγενήκαμε παλιά μ' αγάπη φίλοι.
Τον ουρανό φαντάστηκα, χωρίς αστέρι ουτ' ένα,
μα δεν φαντάστηκα ποτέ ζωή χωρίς εσένα.
Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά, πες μου ανοιχτά την μοίρα,
να μάθω αφού την αγαπώ γιάντα δεν την επήρα.
Φτωχιά τονε η μοίρα μου γι' αυτό 'ναι μετρημένες,
δυο-τρεις χαρές που μου 'δωκε τσι 'χε κι αυτές κλεμένες.
Να ξαναρίξεις τα χαρτιά, φτωχιά τσιγγάνα πάλι,
και πες μου αν εξαναβρεθώ στη δροσερή τ'ς αγκάλη.
Λέω τραγούδια της χαράς το κλάμα, δεν μ' αρέσει,
τσι μερακλήδες να γλεντώ και να 'μαι εγώ στην μέση.
Στο ρίζωμα του Χαρακιού κάνει ασκιανό να κάτσω,
να θέσω ν' αποκοιμηθώ τσ' αγάπης να ξεχάσω.
Ξύπνα πουλί μου κι έδωκε στην αυλή σου,
κι εσύ κοιμάσαι αναίσθητη, ω την υπομονή σου.
Ούτε στα όρη δεν μπορώ, ούτε στον κάμπο κάνω,
την συντροφιά σου αναζητώ και δίχως σου δεν κάνω.
Φωτιά θα βάλω στο χωριό και θα το κάψω θέλει,
θαρρεί πως την αγάπησα πως έχει ελιές κι αμπέλι.
Την τελευταία μου στιγμή να 'ρθούνε να μου πούνε,
αρνήσου τηνε να σωθείς, εγώ δεν την αρνούμαι.
Αρχοντικό μου πρόσωπο, αρχοντικό μου γέλιο,
εσύ μικρή μου θα γενείς τσ' αγάπης μας θεμέλιο.
Ήρθε από 'χενε χαθεί το γέλιο από τα χείλη,
γιατί ξαναγενήκαμε παλιά μ' αγάπη φίλοι.
Τον ουρανό φαντάστηκα, χωρίς αστέρι ουτ' ένα,
μα δεν φαντάστηκα ποτέ ζωή χωρίς εσένα.
12 سال پیش
در تاریخ 1391/11/11 منتشر شده
است.
167,364
بـار بازدید شده