فروهر در ایران باستان و دین زرتشت
250 بار بازدید -
پارسال
-
فَروَهَر (به اوستایی: فَروَشی)، (به پارسی باستان:فَرورتی) یا فَرَوَشی یا فرورتی، یکی
فَروَهَر (به اوستایی: فَروَشی)، (به پارسی باستان:فَرورتی) یا فَرَوَشی یا فرورتی، یکی از نیروهای مینُوی (در برابر گیتوی) است که به باور مزدیسنان پیش از پدید آمدن موجودات، وجود داشته و پس از مرگ و نابودی آنان، به عالم بالا رفته و پایدار میماند. این نیروی معنوی (مینوی) که میتوان جوهر حیاتش نامید، ازلی و جاودانی و فناناپذیر است. «فَرَوَشی» یا «فروهر» در قامت آموزه به طور جدی در متون زرتشتی نمود یافته و پرورده شده است؛ در وندیداد اهورامزدا به زرتشت میگوید: فروهر من را که بسیار بلندپایه، نیکو، زیبا، ثابت قدم و در پارسایی تمام است، ستایش کن. . در بُندهشن آمده است، اهورامزدا پیش از آن که فروهرها از صورت مینوی[۲] به حالت مادی درآیند، با آنها مشورت نمود و آنها را آزاد گذاشت، که جاویدان در عالم مینوی بمانند یا به صورت جسمانی درآمده و با سپاه اهریمن بستیزند، فروهرها پذیرفتند، که در جهان مادی بستیزند چون میدانستند، که دیوها را شکست خواهند داد و بدی از جهان نابود خواهد گشت. در اوستا از پنج نیروی باطنی بدین ترتیب سخن رفتهاست.
پارسال
در تاریخ 1402/05/19 منتشر شده
است.
250
بـار بازدید شده