دعا کمیل به صوت زیبای باسم کربلایی
34.2 هزار بار بازدید -
8 سال پیش
-
علی علیه السلام ضمن وصایایی
علی علیه السلام ضمن وصایایی که به کمیل دارد، می فرماید: ای کمیل! زمانی که شیطان در سینه ات وسوسه می کند، بگو: «أَعُوذُ بِاللّه الْقَوِی مِنَ الشَّیطانِ الْغَوِی وَ أَعُوذُ بِمُحَمَّدٍ الرَّضِی مِنْ شَرِّ ما قَدَّرَ وَ قَضی، وَ أَعُوذُ بِإِلهِ النّاسِ مِنْ شَرِّ الْجِنَّةِ وَ النّاسِ أَجْمَعینَ» و این برای فراری دادن ابلیس و شیطان های همراهش کافی است، اگر چه ابلیس های مثل خودش همگی با او باشند.
ای کمیل! به درستی که شیاطین نیرنگ می کنند، زرق و برق دنیا را می آرایند و وسوسه های گوناگون و خیال های بد برمی انگیزند و این وسوسه ها را در هر کسی، به تناسب و میزان رتبه، مقام عبادت و اطاعت و گناهکاری اش به کار می برند و به همان نسبت، بر افراد پیروز خواهند شد.
ای کمیل! هیچ دشمنی بدتر از آنها نخواهد بود و زیان رسانی، مثل آنها نمی تواند به تو و امثال تو ضرر برساند. آرزوهایشان این است که انسان هایی را فردای قیامت، هنگامی که عذاب دردناک، جدانشدنی و جاویدانی خود را خواهند دید، همراهشان داشته باشند.
ای کمیل! خشم خداوند بر کسانی احاطه خواهد داشت که با پناهندگی به اسم خداوند و پیامبر، استغاثه و درخواست نجات نمی نمایند و از وسوسه های بد شیطان دوری نمی کنند.
ای کمیل! آنها تو را فریب می دهند و اگر جواب
شان را ندهی، با حیله رفتار می کنند و از تو تعریف می کنند که چقدر خوبی، اگر چه در بعضی از کارها هم زیاده روی و بدی داشته باشی و تمجید در حاتم بخشی، سخاوت، امانت داری و ارادت خالصانه ات می نمایند و تو را به فراموشی وا می دارند. از کارهای خوب نهی نموده و به کارهای زشت فرمان می دهند و حسن ظن تو را به عفو و آمرزش خداوند، حتی در کارهای بد، زیاد می کنند تا امیدواری بیش از اندازه پیدا کنی و به آن مغرور گردیده، مرتکب گناه شوی که نتیجه کارهای گناهکاران آتش شعله ور و برافروخته جهنم است.
ای کمیل! خداوند عزیز و بزرگ می فرماید: «اَلشَّیطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلی لَهُمْ»؛
«شیطان آنان را فریفت و به آرزوهای دور و درازشان انداخت».
آری، ذکر و یاد خداوند، بهترین راه رهایی از دام های شیطان است، کیمیای «تذکر» بندگان را از وسوسه های شیطانی نجات می دهد و به بارگاه قرب ربوبی می برد.
کافی، باب الوسوسه و حدیث نفس، ص 425.
امیرالمؤمنین(علیه السلام):اى مردم همانا آغاز پیدایش آشوبها فرمانبرى هوسها و بدعت نهادن احکامى است بر خلاف قرآن که مردمى بدنبال مردمى آنرا بدست گیرند، اگر باطل برهنه میبود بر خردمندى نهادن نمیگشت و اگر حق ناآمیخته میشود اختلافى پیدا نمیشد ولى مشتى از حق و از باطل گرفته و آمیخته شود و با هم پیش آیند، اینجاست که شیطان بر دوستان خود چیره شود و آنها که از جانب خدا سبقت نیکى داشتند نجات یابند.اصولکافی ج1ص69
روزی مأمون به امام رضا (علیه السلام) عرض کرد: بزرگ ترین فضیلت امیر مؤمنان (علیه السلام) که قرآن بر آن دلالت کند چیست؟ امام رضا (علیه السلام) فرمود: همانا آیه مباهله است. خدای عزّوجلّ فرمود: «فَمَنْ حَاجَّک فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَک مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَی الْکاذِبِین»؛ پس رسول خدا (صل الله علیه و آله) امام حسن و امام حسین علیهما السلام را برای مباهله دعوت کرد که هر دوی آنها فرزندانش بودند و همچنین فاطمه (سلام الله علیها) را دعوت کرد که در آن هنگام وی جزو زنان مورد اشاره آیه بود، و نیز امیرمؤمنان (علیه السلام) را فراخواند که به حکم آیه شریفه، نفس رسول خدا به شمار میرفت. پس ثابت شد که هیچ یک از بندگان خدا والاتر از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) وافضل از او نبوده اند و همچنین لازم آمده که هیچ کس افضل از نفس رسول خدا که علی(علیه السلام) بود، به دلالت آیه شریفه وجود نداشته باشد.
8 سال پیش
در تاریخ 1395/09/12 منتشر شده
است.
34,237
بـار بازدید شده